75-րդ տարելիցից մինչ Եվրոպայի գավաթ (1974-1992)
75-րդ տարելիցը հստակ ցույց տվեց, Ակումբի ամբողջական ներուժը և դրա ազդեցությունը Կատալոնյան հասարակության վրա, այն ժամանակ, երբ քաղաքացիական կյանքը շատ էր տուժում Ֆրանկո բռնապետության կողմից պարտադրվող քաղաքական պայմանների պատճառով:
Ժողովրդավարության գալուստը ոչ միայն նշանակում էր խոշոր փոփոխություններ երկրի քաղաքական ոլորտում, այլև բոլոր մյուս բնագավառներում`հասարակության և սպորտի մյուս բնագավառները ներառյալ. Ակումբներն այժմ պետք է առաջնորդվեին ժողովրդավարությամբ, ինչպես արեցին ֆեդերացիաները, ժողովրդավարական կառավարությունների հովանու ներքո. և՛ Իսպանիայի` որպես մի ամբողջության, և՛ Կատալոնիայի` որպես ինքնավար շրջանի առումով:
"Բարսելոնայի" կողքին նախագահ Ագուստի Մոնտալն էր, ով առաջնորդեց ակումբը դեպի ժողովրդավարություն, մինչ առաջին ընտրությունները, երբ անդամները որպես նախագահ ընտրեցին Խոսե Լուիս Նունիեսին: Մարդ, ով Ակումբի ոջղ պատմության ընթացքում ամենաերկարը ղեկավարեց այն: Ֆուտբոլը լուրջ փոփոխություններ էր տեսնում: Օտարազգի ֆուտբոլիստների հետ պայմանագրերի ստորագրումն ամրապնդվեց և ֆինանսական մակարդակում սպորտը բուռն կերպով զարգանում էր, մասամբ շնորհիվ այն բանի, ինչն այդ պահին հայտնի էր որպես "ատիպիկ եկամուտ": Այն ներառում էր հեռուստատեսային իրավունքները, հատկապես, երբ պայմանագրեր կնքվում էին մասնավոր հեռարձակողների հետ: Սակայն ակումբն ընթանում էր հակառակ ուղղությամբ: Դա տաս տարի առաջ էր այն բանից, երբ "Բարսելոնան" նվաճեց մեկ այլ լիգայի տիտղոս, որին սակայն շուտով պետք է հետևեր առավել ցանկալի տիտղոս, Եվրոպայի գավաթը` հաղթելով լիգայի 4 մրցաշարերում և ստանալով "Երազանք Թիմ" անվանումը:
1978 թվականի ընտրությունները
Մի քանի տարի անց` առանց կարողանալու ազատ ընտրություններ անցկացնել, 1978 թվականի մայիսին անդամները կարողացան ընտրել իրենց սեփական նախագահին: Նախագահն ընտրվել էր 3 թեկնածուների միջից: Դա Խոսե Լուիս Նունիեսն էր (10.352 ձայն), Արինո Ֆերրանը ( 9.537 ձայն) և Նիկոլաու Կասաուսը (6.202 ձայն). Նունիեսը պաշտոնավարեց մինչ 2000 թվականը:
"Բարսելոնայի" մուտքը դեպի Բազել
1979 թվականը կարեւոր տարի էր "Բարսելոնայի" համար, քանզի նրանք Բազելում առաջին անգամ հաղթեցին Գավաթակիրների Գավաթը: Բայց ոչ միայն հաղթանակն էր տպավորիչ, այլ գրեթե 30,000 երկրպագուների ներկայությունը եզրափակչին` մինչ օրս Եվրոպայում տեղի ունեցած Բարսելոնայի և Կատալոնիայի գույների ամենատպավորիչ ցուցադրմանը: Բարսելոնայի փողոցներում և Կատալոնյան այլ քաղաքներում ամենուր տոնակատարություններ էին: Barջa շահելու էր գավաթը հաղթողներին գավաթ նորից նրանք երկուսն էլ հազար ինն հարյուր ութսուներկու և հազար ինն հարյուր ութսունինն:1982 և 1989 թվականներին "Բարսելոնան" կրկին հաղթեց Գավաթակիրների Գավաթը:
Ակումբը շարունակում է աճել
Այս ամբողջ ժամանակահատվածում Ակումբը շարունակում էր աճել: 1974 թվականին ակումբն ուներ 66 000 անդամ, որոնց թիվը 1978 թվականին հասավ 77 000-ի: Արդեն 1992 թվականին ակումբն ուներ 98 000 անդամ, իսկ 1986 թվականին` 108 000: Կային նաև շատ սատարող ակումբներ: 1979 թվականին դրանք 96-ն էին, իսկ 1993-ին` համարյա 700: 1982 թվականին "Կամպ Նաուն" ընդլայնվեց Աշխարհի գավաթի խաղարկության կապակցությամբ: Նույն թվականին կառուցվեց "Մինեստադին":
Ուրրուտի, ես սիրում եմ քեզ
Հետագայում` մինչ 1984-1985 խաղաշրջանը, նոր տիտղոսներ չեղան, քանզի "Բարսելոնան" պատրաստվում էր Վալադոլիդի խաղարկության 4 կայանալիք խաղերին: Խաղի արդյունքն արդեն որոշված էր, երբ դարպասապահ Ուրրուտին վերջին րոպեին կարողացավ փրկել խաղը` կանխելով տասնմեկմետրանոց հարվածը: Էմոցիաներն այնքան բուռն էին, որ մեկնաբան Խոակիմ Մ. Պույալը, չկարողանալով իրեն զսպել, գոռաց "Ուրրուտի, ես սիրում եմ քեզ", որը մտավ ակումբի պատմության մեջ: Այդ տարի ակումբի կազմում ընդգրկված էին այնպիսի խաղացողներ, ինչպիսիք են` Խուլիո Ալբերտոն, Միգելը, Արչիբալդը, Շոստերը և կապիտան Ալեքսանկոն:
"Երազանքի թիմի" տարիները (1990-1994)
Լիգայի 1985 թվականի խաղաշրջանը հաղթելուն հաջորդեց հիասթափությունը, երբ 1986 թվականին Սեվիլում "Բարսելոնան" պարտվեց Եվրոպայի գավաթի եզրափակիչ խաղում: Շուտով սկսվեցին այլ խնդիրներ ևս, որոնք իրենց գագաթնակետին հասան տխրահռչակ Էսպերիա Մուտիննի խամանակ, երբ խաղացողները պահանջեցին, որ նախագահը հեռանա: Տնօրենները փնտրում էին այնպիսի մեկին, ով կփոխեր ակումբի կառավարման ձևը: Եվ դա Յոհան Կրոյֆն էր, ով բոլորովին նոր պատկերացում ուներ այն մասին, թե ինչպես է պետք խաղալ ֆուտբոլ և անմիջապես վերակառուցեց թիմը: Այն, ինչ նա ստեղծեց, դա նոր թիմ էր, որն ուներ հաղթողի հոգեբանություն և որը պետք է հայտնի դառնար որպես "Երազանքի թիմ": Այդ լեգենդար ժամանակաշրջանում "Բարսելոնան" վայելեց հաջողությունը հաջողության ետևից` ներառյալ լիգայի չորս հերթական տիտղոսները 1991 թվականից մինչ 1994 թվական, ինչպես նաև Եվրոպայի գավաթը, որն Ակումբը ստացավ առաջին անգամ:
1992 թվականի մայիսի 20` անմոռանալի օր
Եվրոպայի առաջին գավաթը նրանք հաղթեցին 1992 թվականի մայիսի 20-ին Լոնդոնում գտնվող լեգենդար "Ուեմբլի" մարզադաշտում, ինչը հատուկ ուշադրության է արժանի: Հակառակորդը Ժենովիայի "Սամպդորիան" էր, ում "Բարսելոնան" հաղթեց 1:0 հաշվով, երբ Ռոնալդ Կոեմանը լրացուցիչ ժամանակահատվածում խփեց իր "ադամանդե" գոլը: Թիմի կազմում, որը հաղթեց Եվրոպայի գավաթը, ընդգրկված էին` Զուբիզարետտան, Նանդոն, Ֆերրերը, Կումանը, Խուան Կառլոսը, Բակերոն, Սալինեսը, Ստոիտչկովը, Լաուդրուպը, Գուարդիոլան (Ալեքսանկո) և Էյսեբիոն:
